วันพฤหัสบดีที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2559

ปลาจอมผัดวันประกันพรุ่ง

ปลาจอมผัดวันประกันพรุ่ง

                                                                                                                                                                                                               กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีปลาอยู่สามตัวซึ่งเป็นเพื่อนกัน ชื่อว่า “มิตจินตี” “พหุจินตี” และ “อัปปจินตี” วันหนึ่งปลาทั้งสามได้ว่ายน้ำหากินจากป่าออกมาสู่ถิ่นมนุษย์ ปลามิตจินตีผู้มีปัญญาเล็งเห็นว่าในถิ่นมนุษย์นันเต็มไปด้วยภัยอันตราย ด้วยเพราะมีชาวประมงมากมายต่างใช้แห อวน และเครื่องดักปลาอื่นๆ มาจับปลาไปกินหรือขายต่ออยู่เสมอ ปลามิตจินตีจึงชักชวนเพื่อนทั้งสองให้ว่ายน้ำกลับเข้าป่าตามเดิมโดยปลาทั้งสองต่างเห็นด้วยแต่ขอกลับวันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน
ทว่าปลาพหุจินตีและปลาอัปปจินตีนั้นเป็นปลาเกียจคร้าน อีกทั้งยังติดใจเหยื่อที่อยู่ในถิ่นมนุษย์ จึงขอผัดวันประกันพรุ่งไปเรื่อยๆ อยู่เสมอ จนกระทั่งผ่านไปถึง 3 เดือน ก็ยังไม่ได้กลับเข้าสู่ป่าเสียที
กระทั่งวันหนึ่งขณะที่ปลาพหุจินตีและปลาอัปปจินตีกำลังไล่งับเหยื่ออย่างสำราญใจอยู่นั้น ด้วยความประมาทจึงทำให้พวกมันหลงเข้าไปติดกับดักของชาวประมงเข้า ส่วนปลามิตจินตีนั้นมีความระมัดระวังตนอยู่ตลอดเวลา โดยขณะที่กำลังว่ายน้ำตามเพื่อนๆ อยู่นั้นก็ได้กลิ่นแห จึงรีบถอยออกมาทันทีทำให้ไม่ติดเข้าไปอยู่ในแหนั้นด้วย
เมื่อปลามิตจินตีเห็นว่าเพื่อนทั้งสองกำลังมีภัยและต้องการช่วยเหลือเพื่อน จึงแกล้งกระโดดข้ามแหไปทางนั้นทีทางนี้ทีเพื่อลวงให้ชาวประมงคิดว่าแหขาดจนปลาว่ายน้ำหนีออกไปหมดแล้ว ฝ่ายชาวประมงเห็นดังนั้นก็หลงกลจึงรีบยกแหขึ้นดูทันทีโดยมิได้รวบแหเข้ามา ทำให้ปลาทั้งสองหลุดรอดจากแหมาได้แล้วกระโดดลงน้ำหนีไป จากนั้นปลาทั้งสองก็รีบว่ายน้ำหนีตามปลามิตจินตีกลับเข้าสู่แม่น้ำในป่าลึกทันทีโดยไม่กล้าผัดวันประกันพรุ่งอีกเลย

ข้อคิดจากนิทานพื้นบ้าน : มีสิ่งใดต้องทำจงรีบทำ อย่าเกียจคร้านผัดวันประกันพรุ่ง เพราะอาจจะมีเรื่องไม่ดีตามมาได้ในภายหลัง
อ่านhttp://www.muengthai.com/%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%88%E0%B8%AD%E0%B8%A1%E0%B8%9C%E0%B8%B1%E0%B8%94%E0%B8%A7%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%B8%E0%B9%88/

วันพุธที่ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2559

กบเลือกนาย


                   กบเลือกนาย


13765777-stork-and-frog-Stock-Vector-pond
ณ ทะเลสาบแห่งหนึ่งอันอุดมสมบูรณ์ มีกบฝูงหนึ่งอาศัยอยู่อย่างมีความสุข วันหนึ่งพวกมันปรึกษากันว่าน่าจะมีกษัตริย์มาปกครอง พวกมันจึงไปร้องขอต่อเทพจูปิเตอร์ เทพจูปิเตอร์จึงได้โดยขอนไม้ก้อนหนึ่งลงมาในทะเลสาบแห่งนี้ พวกกบต่างตื่นเต้นดีใจพากันขึ้นไปร้องเพลงเต้นระบำกันอยู่บนท่อนไม้นั้น
หลายวันต่อมาพวกกบต่างเบื่อราชาขอนไม้ที่ได้แต่ลอยน้ำไปมา จึงไปวิงวอนขอให้เทพจูปิเตอร์ส่งกษัตริย์มาให้ใหม่อีกครั้ง เทพจูปิเตอร์จึงได้ส่งปลาไหลลงมา แต่ปลาไหลก็เอาแต่มุดอยู่ในรูพวกมันจึงได้ไปร้องขอต่อเทพจูปิเตอร์อีกครั้ง
คราวนี้เทพจูปิเตอร์ได้ส่งนกกระสาลงมา นกกระสาได้ไล่จิกกินกบไปทีละตัวๆ ทุกวันจนกบแทบไม่เหลือ ส่วนกบที่เหลือก็ไปร้องขอต่อเทพจูปิเตอร์อีกครั้ง เทพจูปิเตอร์นั้นด้วยความรำคาญพวกกบจึงกล่าวว่า “หากพวกเจ้าไม่พอใจในความเป็นอยู่แบบเดิม พวกเจ้าก็จงทนเผชิญกับหายนะที่ร้องขอกันต่อไปเถอะ”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : การไม่รู้จักพอในสิ่งที่มีอยู่ย่อมเกิดผลร้ายตามมา