วันพุธที่ 14 กันยายน พ.ศ. 2559

ขุนนางกับช่างฟอกหนัง


ขุนนางกับช่างฟอกหนัง


villager-clipart-wh_middle_ages_man
วันหนึ่งช่างฟอกหนังได้เข้าไปอาศัยอยู่ในปราสาท และเขาก็นำหนังสัตว์ต่างๆ เข้ามาฟอกในประสาทแห่งนี้ด้วย ทำให้เกิดกลิ่นเห็นฟุ้งกระจายไปทั่ว ขุนนางทนไม่ไหวกับกลิ่นที่ไม่คุ้นเคยจึงเรียกช่างฟอกหนังเข้ามาพบและกล่าวว่า “ข้าว่าเจ้าย้ายออกไปอยู่ที่อื่นเถิด เพราะพวกข้าไม่สามารถทนกับกลิ่นที่รุนแรงเช่นนี้ได้”
เมื่อช่างฟอกหนังได้ฟังเช่นนั้นก็ปฏิเสธและขออยู่ในประสาทแห่งนี้ต่อ โดยให้เหตุผลว่า “ข้าต้องทำงานให้เสร็จ เพราะหนังสัตว์ที่ข้ากำลังฟอกอยู่นี้จะถูกนำไปตัดเย็บเป็นเครื่องนุ่งห่มอย่างดีของพระราชินี”
เมื่อขุนนางได้ฟังคำตอบเช่นนั้นจึงอนุญาตให้ช่างฟอกหนังอยู่ทำงานต่อจนเสร็จ หลายเดือนผ่านไปช่างฟอกหนังก็ทำงานเสร็จ และกำลังจะย้ายออกไปตามคำสัญญา แต่ขุนนางกลับเอ่ยขึ้นว่า “เจ้าอยู่ทำงานที่นี่ต่อไปเถอะ เพราะทุกคนในปราสาทเริ่มคุ้นเคยกับกลิ่นการฟอกหนังของเจ้าแล้วล่ะ”

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : ระยะเวลาจะทำให้เราคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงไป
อ่านhttp://www.muengthai.com/%E0%B8%82%E0%B8%B8%E0%B8%99%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%B1%E0%B8%9A%E0%B8%8A%E0%B9%88%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B8%9F%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B8%B1%E0%B8%87/

ขันไม่รู้เวลา


ขันไม่รู้เวลา


070913-rooster-cartoon
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ สำนักอาจารย์ทิศาปากโมกข์มีลูกศิษย์มากถึง 500 คน ศิษย์เหล่านี้ได้อาศัยเสียงขันของไก่ตัวหนึ่งที่เลี้ยงไว้ในสำนักมาช้านานเป็นเสมือนนาฬิกาปลุกให้ลุกขึ้นมาทบทวนและศึกษาตำราเรียนในเวลาเช้ามืดของทุกๆ วัน ต่อมาไม่นานไก่ตัวนี้เกิดตายลง พวกลูกศิษย์จึงได้พยายามเสาะหาไก่ตัวใหม่มาทำหน้าที่แทนไก่ตัวเดิม จนกระทั่งได้ไก่ป่ามาตัวหนึ่งจึงนำมาเลี้ยงไว้
แต่ทว่าไก่ตัวนี้กลับไม่รู้จักเวลาที่ควรขันเหมือนไก่ตัวเดิมเนื่องจากมันเป็นไก่ป่า จึงไม่เคยได้รับการสั่งสอนว่าควรขันเวลาใด มันจึงขันตามความพอใจของมัน ซึ่งบางครั้งมันก็ขันในเวลาที่ดึกเกินไป ทำให้พวกลูกศิษย์ในสำนักตื่นขึ้นมาอ่านตำรากันในเวลานั้น เมื่อนอนหลับไม่เพียงพอก็ต่างพากันหลับในในชั้นเรียนของอาจารย์ทิศาปาโมกข์ และในบางครั้งไก่ตัวนี้ก็ขันในเวลาที่ช้าเกินไปทำให้ลูกศิษย์ตื่นมาอ่านตำรากันไม่ทัน
เมื่อเป็นเช่นนี้ทุกครั้งครั้งแล้วครั้งเล่าบรรดาลูกศิษย์ต่างหมดความอดทน และเห็นว่าหากยังคงเลี้ยงไก่ตัวนี้ไว้พวกตนก็คงไม่อาจเล่าเรียนวิชานี้ได้สำเร็จเป็นแน่ เมื่อคิดได้ดังนั้นจึงช่วยกันจับไก่ป่าตัวนี้ไปฆ่าและแกงกิน จากนั้นจึงนำความไปแจ้งแก่อาจารย์ทิศาปาโมกข์ เมื่ออาจารย์ได้ฟังแล้วก็กล่าวว่า “ไก่ตัวนี้มิได้เติบโตมากับพ่อแม่ มิได้มีอาจารย์คอยอบรมสั่งสอน จึงไม่รู้เวลาที่ควรขันหรือไม่ควรขัน ทำให้มีภัยมาสู่ตัวเองดังนี้แล”

ข้อคิดจากนิทานชาดก : ผู้ไม่รู้กาลเทศะมักนำความเดือดร้อนมาสู่ตัวในที่สุด
อ่านhttp://www.muengthai.com/%E0%B8%82%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%88%E0%B8%A3%E0%B8%B9%E0%B9%89%E0%B9%80%E0%B8%A7%E0%B8%A5%E0%B8%B2/